De agenda werd angstvallig leeg in de afgelopen maanden. Er kwam geen hond meer met alle baasjes aan huis gebonden. Ergens kwam dat wel goed uit, want we hadden het druk met de afronding van de B&B. Op honden passen is heerlijk werk, je bent alleen met handen en voeten gebonden; honden willen altijd bij je in buurt zijn. Maar echt. In de buurt. In de zin van het liefst boven op je. Als dat mogelijk zou zijn. En anders gaan ze fijntjes klieren om te zorgen dat je terugkomt. Een kuiltje graven, waarbij een mooie tuinplant ‘per ongeluk’ meekomt. Een beetje aan het kozijn krabben. Piepen en zeuren. Het toeval zorgde er kortom voor dat wij beiden onze handen vrij hadden om ons op de B&B te richten. Nu het leven weer enigszins in normaal vaarwater komt wil iedereen er toch even tussenuit en zit de hondenopvang vol. En nog eentje er bij. En nog een… Het zijn honden die elke zomer komen. Ze kennen elkaar goed. Het is zo fijn om ze weer allemaal terug te zien. De een wat verouderd, de andere eindelijk uit de puberteit. Omdat de honden elkaar kennen is de groep direct stabiel, eentje meer of minder maakt dan ook niet zoveel uit. Er is ook veel aanvraag voor nieuwe honden. Hoe graag ik ze ook een plek zou bieden, mijn verstand zegt dat het geen goed idee is. In de grote groep die we nu hebben rondlopen is het lastig een nieuwe hond introduceren. Er zit geen kwaad in dit stel, maar weet je nog hoe het was als kind om in een nieuwe klas te komen? Nee, dat moeten we rustig en gedoceerd aanpakken. Daarbij komt dat we in combinatie met de B&B nu al te veel honden hebben. Als ik alle nieuwe aanvragen ook nog een plek wil gaan bieden ga ik iedereen te kort doen. Het is goed zo. Pip, die na een griezelig bultje ineens zoveel strammer toont. Liever gaat ze niet mee op de wandeling. Als we haar overhalen is het enthousiasme van de andere honden echter zo groot dat toch even fijn meespeelt. Teddy, de enige man in het gezelschap. Altijd bereid om met jonge honden te ravotten. Bella, net volwassen, maar nog vol onzekerheid. Soms vergeet zij een beetje hoe ze ook alweer hond moet zijn. Logeren in zo’n groep is een goede leerschool. Ze weet het eigenlijk allemaal wel. Levie, bijna 50 kg aan goedheid. Wat een dot. Maar opgepast, niet te veel knuffelen, want dat meent ze hoger in het roedel te staan dan haar plek is en kan ze wat narrig worden. De beste vriendin van Hera en mijn schaduw. Skyler net zo’n grande dame. 12 jaar, aardig doof, slechtziend, de poten willen haar niet altijd meer dragen. En toch denkt ze dat het haar taak is om het grut in toom te houden. Hera, onze Griekse, elke keer weer sterker en meer onbevangen naar de mens toe. Knappe meid om zoveel vertrouwen te durven geven! Teuntje, the flapper girl. Bewegelijk en altijd vrolijk kijkt ze wie ze eens kan verleiden tot wat dollen. Noortje komt later nog, na lang niet te zijn geweest. En onze Sam, die haar huis toch maar weer zo goedmoedig weet te delen met zoveel honden. Bij nieuwe honden kan ze erg kribbig zijn. Bij elke hond die deze zomer wordt gebracht reageert ze vrolijk:’Hé, oude vriend, ben je daar weer?’.

Reageren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *