Inmiddels begin ik de logés erg te missen. De eerste weken van de intelligente lockdown was het wel even fijn om geen hond over de vloer te hebben. Sam genoot van alle aandacht die alleen op haar was gericht en zonder honden over de vloer heeft ze wat meer bewegingsvrijheid. De poort staat open en ze gaat regelmatig even op bezoek bij Dirk, de buurhond. Voor honden geldt immers geen social distancing. Maar inmiddels vinden wij en Sam het maar saai. De grote schoonmaak is gedaan, het is nog te koud voor de moestuin en er stonden een paar logés op de planning die we zo leuk vinden, maar nu niet komen.

Gelukkig hebben we onze haan nog om voor leven in de brouwerij te zorgen. Deze rare snoeshaan is bijna anderhalf jaar bij ons. Als kuikentje Piep had hij een superleven midden in een gezellige woonwijk. Toen hij opgroeide ontdekte hij zijn stembanden en vond de buurt hem steeds minder leuk worden. Op kerstavond werd hij bij ons gebracht en kreeg hij zijn nieuwe naam Jezus (uitgesproken op z’n Spaans als Gésoès).
De laatste maand heeft hij ontdekt dat hij over een hekje kan fladderen. Geen idee waarom hij het doet, want standaard raakt hij aan de andere kant van het hek over zijn theewater om zijn hennetjes. Hij loopt als een baasjes druk heen-en-weer een maakt een vreeslijk kabaal. De hennen waren in het begin helemaal van de leg door deze actie en deden net zo druk aan hun kant van het hek. Nu hij deze manoeuvre dagelijks uitvoert kijken ze niet eens meer op; “Zucht, hij weer…”.
Ik kan er niet bij waarom Jezus iedere dag over het hekje fladdert, om vervolgens zo in paniek te raken dat hij blijkbaar niet in staat is te bedenken dat hij ook weer terug zou kunnen fladderen. Er zit niks anders op dan hem te redden. De stress is echter zo groot dat hij ons totaal niet vertrouwt en flippend de bosjes in duikt. Het ritueel komt er op neer hem straal te negeren, het hek open te doen en door te lopen. Gelukkig heeft geen van de kippen interesse om naar hem toe te gaan. Zij lopen gezellig met mij mee, willen even geaaid worden en babbelen tegen me aan. Als Jezus het niet ziet rollen ze zuchtend en met hun ogen en fluisteren “mannen…” Ik geef ze wat strooivoer en terwijl ik de haan blijf negeren ga ik nonchalant eitjes rapen tot hij voldoende moed heeft verzameld snel naar zijn meiden te rennen om daar met veel omhaal te verkondigen hoe hij ze heeft gemist en dacht ze echt nóóit meer terug te zien.

We moeten duidelijk weer eens gaan kortwieken. Meteen de hele bubs is wel zo handig. Het is een klusje van niks. Als ze op stok zijn gegaan en lekker slaperig zijn is het een kwestie van één voor één uit het hok halen, de veren van één vleugel afknippen en voor ze ‘tok’ hebben kunnen zeggen weer rustig op hun slaapplaats terugzetten. Eitje. We moeten het alleen even doen. Maar ja, in deze vreemde tijd geven rituelen houvast. Zelfs het bizarre ritueel van Jezus.

Reageren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *