Als Marley is opgehaald, zijn er met Pearl en Sem in de dagopvang vandaag vijf honden. Het weer is vrij herfstachtig, maar het is gelukkig nog warm genoeg om de buitendeur open te laten staan.

Ze vermaken zich goed en er is weinig aandacht van ons nodig. Tenminste, het zou fijn zijn als we vijf armen met meerdere handen zouden hebben om te kunnen aaien, zodat ze niet op hun beurt hoeven te wachten. Er blijft altijd iets te wensen over. De verslapte aandacht voelen honden direct.

Aan het einde van de middag komen Teuntje en George zwaar hijgend binnen. Ze waren lang buiten adem. Dat is vreemd, want zoveel energie kan spelen in de tuin toch niet hebben gekost. Zou die Slimme Teun een plekje hebben gevonden om er uit te kunnen en was George als een echte heer mee om op ons wilde meisje te passen?

We lopen alles na. Teuntje zou met gemak over een hekje kunnen springen, maar George zien we dat niet doen. Misschien het hekje bij de moestuin? Die zit nooit hermetisch dicht, maar geen hond heeft dat ooit doorgehad. We hebben het moestuinhekje met een touwtje vastgemaakt en Teuntje beter in de gaten gehouden. Niks gebeurd. Zo zullen we nooit weten of die twee zichzelf hebben uitgelaten, of niet, want ze vertikken het om ons te vertellen wat ze heb gedaan. Zelfs na de kieteldood.

Reageren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *