Het is bijna half april en schitterend weer. Zo laat valt Pasen niet vaak. Alleen is de wereld tot stilstand gekomen en blijven we allemaal zo veel mogelijk thuis. Om mensen toch niet in de verleiding te brengen, want wat lonkt het voorjaar en de zon, zijn mooie plekjes afgesloten. Zo ook het strand van Wijk aan Zee en delen van de duinen. De paarden hebben ook de lente in hun bol en zijn echt toe aan een fijne rit. Soms vraag je je af wie meer geniet, het paard of de ruiter. Na een heerlijke brunch en luieren in de tuin toch maar eens kijken of het strand bereikbaar is. Te paard is het immers volledig vanzelfsprekend om minimaal 1,5 meter afstand te houden en ’s avonds is het altijd rustig. De paarden hebben zoveel zin. Arme San Ares kan niet mee en blijft alleen achter. Normaal vindt hij dat geen punt en gaat hij op z’n gemakje hooi knabbelen. Maar vandaag had hij graag mee willen gaan en windt hij zich zo op dat hij er helemaal zweterig van wordt. Hij hinnikt en rent heen-en-weer op zoek naar een plek waar hij door kan. Omdat hij ooit in zijn jeugdige overmoed over de badkuip, waaruit de paarden drinken (en wij in de zomer weleens lekker badderen), is gesprongen doe ik voor de zekerheid een tweede hek dicht, zodat er een extra sluis is. Ondertussen babbel ik op rustige toon tegen hem. Hij wil wel even bij me knuffelen, maar veel rust brengt hij niet op. Ik blijf een tijdje naar hem kijken, want een PRE die zo opgewonden rondrent is schitterend om te zien. Hij is aardig door zijn verharing heen, zijn pluizige pony-vermomming is bijna weg en in de zon glanst zijn vacht als parelmoer. Nee, dat is niet dweperig poëtisch, de zomervacht van onze Arie heeft werkelijk zo’n glans. Het is gemakkelijk verliefd worden op dit paard. Ondertussen genieten de andere paarden volop op het strand. De zon gaat onder, het is uitgestorven en het is vloed, waardoor de paarden heerlijk door het water kunnen lopen. Goed voor hun benen, plus een wasbeurt voor de sokjes en staarten. Als je vaak op het strand rijdt leer je de vloedlijn kennen. Muien verplaatsen langzaam en aan de textuur van het water kan je zien waar het ineens dieper is. Als water dan ook nog doorzichtig is kan je redelijk veilig stukjes door het water draven. Spectaculair om mee te maken en iets waar je drijfnat van wordt. Als paarden aan de zee zijn gewend vinden ze het vaak heerlijk om steeds dieper te gaan. Tot hun buik ploegend door het water, het genot straalt er vanaf. Daarna door het duin terug, op stal de zadels af en zodra ze in het paddock staan zakken ze door hun benen om vol overgave te rollen. Alles wat de zee had schoongespoeld is weer fijn vies.

Gerelateerde Artikelen

Reageren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *